اراضی موات

اراضی جمع ارض به معنای زمین است و موات هم معنای بی جان و مرده می دهد. لذا راضی موات به زمین هایی گفته می شوند که در آن بهره برداری صورت نمی گیرد و معطل افتاده است این مورد در قانون مدنی به آن اشاره شده است.

اراضی موات در قانون مدنی جزو اموالی هستند که مالک خاص ندارد و در شمار اموالی هستند که متعلق به کل افراد جامعه است. (مشترکات عمومی)

انواع اراضی

زمین دایر: زمینی است که در آن عمران و کشت و زرع انجام می شود یعنی از گذشته در آن کار می شده و در حال حاضر هم همین گونه است.

زمین بایر: زمینی که در گذشته در آن کار و آبادانی بوده اما در حال حاضر متوقف شده و معطل و رها مانده است.

زمین موات: زمینی که مالک خصوصی نداشته و در آن کشت و زرع نمی شود.

تعریف اراضی موات به زبان ساده

به طور خلاصه باید گفت زمین هایی که معطل افتاده اند و در آن کشت و زرع و زراعت و آبادی وجود ندارد. از طرف، اراضی موات در شمار مشترکات عمومی می باشد و متعلق به شخص خاصی نیست و به همه تعلق دارد.

برای تشخیص زمین موات باید دقت کنیم زیرا اگر مثلا شخصی زمینی دارد که سال هاست در آن کشت و زرع نمی کند و آن را رها کرده نباید گمان کنیم که اراضی موات است؛ بلکه در این مورد شرط آن است که زمین مورد نظر مالک نداشته باشد.

پس اگر یکی از هم روستاییان ما زمینی را سال هاست به حال خود رها کرده آن زمین موات حساب نمی شود.

زیرا طبق تعریف زمین موات نه در گذشته و نه در حال حاضر در آن کشت و زرع و عمران وجود نداشته است.

اقسام موات:

به طور کل اراضی موات گروهی از زمین‌های عمومی هستند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی در خصوص این اراضی قوانین خاصی به ثبت رسید. طبق این قوانین اسناد قبلی که در مورد مالکیت زمین‌های موات وجود داشت را باطل اعلام کرده، و این اراضی به مالکیت دولت درآمدند‌. اراضی موات دو قسم کلی دارند. دسته اول موات اصلی و دسته دوم موات عارضی. در ادامه به توضیح بیشتر در مورد اقسام زمین‌های موات می پردازیم.

موات اصلی: این نام به زمین‌هایی تعلق می‌گیرد که به ملک، احیا مسبوق نباشند. به طور کلی احراز آنها مشکل و ملحق به آن می‌باشد.

موات عارضی: موات عارضی به آن دسته از زمین‌های موات گفته می‌شود که در ابتدا آباد بوده‌اند و سپس خرابی یا موات بر آنها غالب شده است. در توضیح بیشتر زمین موات می‌توان یک مثال آورد، به عنوان مثال زمین مندرسی ( زمین قدیمی). در این زمین‌ها ممکن است آثار نهر و آثار مخروبی که نشان دهنده این موضوع باشد که در گذشته آباد بوده‌اند به چشم بخورد.

اراضی موات در قانون مدنی

قانون مدنی به عنوان قانون مادر، اراضی موات را در شمار مباحات قرار داده یعنی به این شکل که هر کسی می تواند با اقداماتی آن زمین را مال خود کند چون مباح است.

در ماده ۱۴۳ قانون مدنی اشاره شده است که می توان زمین مباح را با یک سری اقدامات زنده کرد و آن را تملک کرد و مالک شد.

اما باید بدانیم این مقرره قانون مدنی به وسیله قوانین خاصی که تصویب شده اند دیگر کارایی نخواهد داشت و دیگر اراضی موات قابل تملک کردن به این راحتی نیستند.

تفاوت اراضی بایر و موات چیست ؟

ماده ۴ قانون زمین شهری اراضی بایر را تعریف نموده است ؛ زمین هایی که سابقه احیاء ، عمران و آبادی داشته اما به تدریج و مرور زمان به حالت موات برگشته باشند را زمین بایر می گویند و تفاوتی ندارد که سابقاً مالکی داشته یا خیر .

شروط لازم به جهت مباح و موات بودن زمین

زمین برای اینکه مباح و موات باشد ، باید دارای ۲ شرط باشد :
اول :  مالک خاص نداشته باشد : بنابراین اگر زمینی که ملک اشخاص است ، به سبب اهمال و کوتاهی مالک یا مالکان آباد نباشد ، در اصطلاح زمین موات و مباحه نیست بلکه چنین زمینی را بایر می نامند پس احیاء آن از موجبات تملک نخواهد بود .
دوم : آبادی و کشت و ذرع در آن نباشد ، آبادی زمین ، به تناسب انتفاعی که از آن برده می شود ، متفاوت است ولی در عرف زمینی را که در آن درختکاری و زراعت و ساختمان باشد آباد می گویند . زمین آباد معمولاً دارای مالک خاص است ، مگر این که در اثر اعراض مالک یا جهات دیگر مجهول المالک باشد .

قانون لغو مالکیت زمین موات

با توجه به مطالب گفته شده در بالا، در سال ۵۸ قانونی تحت عنوان قانون لغو مالکیت اراضی موات شهری تصویب شد؛ که طبق آن تمام اراضی موات متعلق به دولت اسلامی ست و در مالکیت شخص خاصی نخواهد بود و اسناد مالکیتی که در رژیم گذشته برای آن ها صادر شده است خلاف شرع شناخته شد.

لذا به مالکین اراضی موات اخطار داده شد که در مهلت معینی نسبت به عمران و آبادانی زمین و کشت و زرع در آن اقدام کنند در غیر این صورت اسناد مالکیت آنان باطل می شود و متعلق به دولت قرار می گیرد.

قانون زمین شهری و اراضی موات

پس از قانون لغو مالکیت اراضی موات، در سال ۶۶ قانونی به نام قانون زمین شهری به تصویب رسید که مطابق آن مقرر شد کلیه اراضی موات؛ چه مالک خاص داشته باشند چه نداشته باشند و یا اینکه ارگان های مختلف مالک آن هستند؛ متعلق به جمهوری اسلامی ایران خواهد بود و متولی آن سازمان مسکن و شهرسازی خواهد بود و همچنین اداره ثبت اسناد مکلف به ابطال اسناد مالکیت خواهد بود.

متولی اراضی موات

اگر اراضی مذکور در داخل حریم شهری باشد؛ وزارت راه و شهر سازی متولی و مسئول تشخیص موات بودن آن است و اختیار و تولیت (اداره) زمین را بر عهده دارد.

اگر زمین مزبور خارج از حوزه و محدوده شهری باشد؛ اداره آن در اختیار وزارت جهاد کشاورزی خواهد بود.

اراضی موات و کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری

اگر شخصی به ابطال سند مالکیت وی اعتراضی داشته باشد می تواند نسبت به آن اعتراض کند که در این صورت کمیسیون مذکور مرکب از ۳ نفر با بررسی اعتراضات انجام شده و با توجه به دو قانون نامبرده یعنی قانون لغو مالکیت اراضی موات شهری و نیز قانون زمین شهری و با استفاده از ادله و کارشناسی های لازم مثل نقشه های هوایی و… اگر سابقه احیا و عمران و آبادانی در زمین اثبات شود زمین را به فرد برمی گردانند.

یعنی اگر ثابت شود که زمین موات نبوده باید زمین را به شخص پس بدهند و سند خود را ابطال کنند. برای این کار و دفاع در برابر اینکه زمین مزبور جز زمین های موات نبوده می توانید از گروه وکلای حق گرا مشورت بگیرید.

اگر زمین مزبور خارج از حدود شهری باشد وزرات جهاد که تولیت آن را به منابع طبیعی واگذار کرده عهده دار تشخیص ِآن است.

با توجه به این که قوانین مربوط به این موارد کمی پیچیده و پراکنده هستند اگر مسئله ای که با آن مواجه شدید مربوط به موارد اینچنینی است توصیه می شود موضوع را با وکلا و کارشناسان حقوقی گروه حق گرا درمیان گزارید و از ایشان راهنمایی بخواهید.

واگذاری اراضی موات

دولت برای واگذاری اراضی موات از متقاضیان می خواهد که علاوه بر درخواست، طرح و پروژه خود برای چگونگی بهره برداری از این اراضی را نیز ارایه کنند. اگر طرح ارایه شده و درخواست مطرح شده به تایید دولت برسد اراضی موات در چهارچوبی که دولت تعیین می کند و برای مدت و شرایطی که دولت تعیین می کند به متقاضیان واگذار می‌شود.
نکته:

دریافت کننده زمین موات از دولت نمی تواند نوع استفاده و کاربری آن را بدون موافقت دولت ، تغییر دهد و باید طرحی را که جهت دریافت زمین موات، معرفی کرده ظرف مدتی که دولت معین نموده اجرا کند در غیر این صورت دولت اقدام به استرداد زمین واگذار شده به خود می نماید.

جرم تصرف اراضی موات

تصرف اراضی موات بدون موافقت دولت، برابر ماده ۶۹۰ قانون مجازات اسلامی (بخش تعزیرات) جرم است و علاوه بر رفع تصرف از متجاوز، مستوجب زندان ‌و جزای نقدی است.

مطابق قانون زمین شهری مصوب ۱۳۶۶ کلیه زمین‌هایی که احیا نشده‌اند متعلق به دولت جمهوری اسلامی ایران بوده و متولی آن سازمان مسکن و شهرسازی می باشد.

در صورتی که مردم در خصوص مالکیت اراضی موات با سازمان مسکن و شهرسازی اختلافی داشته باشند می‌توانند اعتراض خود را به کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری اعلام کنند.
مرجع تشخیص اراضی موات کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری است.

به استناد ماده ۱۲ قانون زمین شهری تشخیص عمران و احیا و تعیین زمین دایر و تمیز بایر از موات را بر عهده وزارت مسکن و شهرسازی گذاشته اند که به موجب دستورالعمل صادره از وزارت مسکن و شهرسازی تشخیص عمران و تعیین نوع زمین بر عهده کمیسیونی موصوف به کمیسیون ماده ۱۲ محول شده است.

نحوه پس گرفتن زمین کشاورزی از منابع طبیعی :

این موضوع را همیشه در نظر داشته باشید که در بحث ملی شدن زمین های کشاورزی، ملاک اسناد موجود در دهه ۳۰ و ۴۰ شمسی است.

در این بین بهترین سند، خرید عکس هوایی و نقشه هوایی زمین های کشاورزی سال های ۳۰ به بعد است.

اما تصاویر هوایی و نقشه ها چه کمکی برای پس گرفتن زمین کشاورزی از منابع طبیعی می کنند؟

در دهه ۳۰ و ۴۰ از مناطق مختلف تصاویر گوناگونی برداشت شده که عمده آن ها پوششی سال ۳۴ و ۳۵ و پوششی سال ۴۴ تا ۴۹ هستند که از سراسر ایران برداشت شده است.

تصاویر پوششی دهه ۴۰ به منظور همین مبحث منابع ملی برداشت شده است. پس یکی از شرایط گرفتن زمین از منابع طبیعی همانطور که بالا اشاره شد خرید عکس و نقشه های هوایی است.

بعد از تهیه این نقشه ها باید کارشناس رسمی دادگستری دارای صلاحیت و کارشناس تفسیر عکس هوایی ، تصاویر و نقشه های مربوطه را تفسیر نماید.

اگر نیاز به مطالعه در مورد تفسیر عکسهای هوایی را دارین مقاله مربوطه را مطالعه کنید.

لازم به ذکر است تفسیر باید با استفاده از استریوسکوپ انجام شود.

در تشخیص کارشناس دادگستری اگر آثاری از تصرفات بعد از جانمایی ملک روی عکس هوایی به نظریه کارشناس دیده شود زمین کشاورزی از منابع طبیعی خارج است و برای آن سند مالکیت صادر میشود.

نحوه پس گرفتن زمین کشاورزی از منابعی
تفسیر هوایی جهت پس گرفتن زمین کشاورزی از منابعی

اما این آثار چه می باشند:

در کل این آثار باید وجود بشر و تغییرات حاصل از آن را ثابت نماید که در ادامه به آن می پردازیم.
آثار تصرفات که در تشخیص منابع ملی و طبیعی و اراضی کشاورزی مهم است:

۱-زراعت به صورت دایر در محدوده مورد نظر به تشخیص کارشناس.

۲– آثار زراعت و کشاورزی: در این مورد ممکن است تصویر مربوط به فصل پاییز و زمستان باشد یا دوران آئیش زمین باشد که آثار آن مشخص است.

۳- آثار از وجود بنا در محدوده: این بنا میتواند از هر نوع باشد؛میتواند خانه ،طویله، آلونک و یا هر بنای دیگری باشد.

۴-آثار راه عبوری در محدوده مورد نظر

۵-وجود نهر آب یا انشعابات آبیاری در محدوده

۶-وجود قنات و رشته قنات در محدوده موزد نطر یا نزدیک به آن

۷-وجود درختان و باغ در تصاویر مربوطه

۸-وجود درختان تنومند و قدیمی در وضع موجود و…

موارد بالا دلایلی جهت اثبات منابع طبیعی نبودن زمین است که توسط کارشناس ارائه میگردد.

چگونگی تشخیص اراضی ملی با استفاده از نقشه هوایی اراضی ملی

در پرونده هایی که اختلاف بر سر اراضی ملی بودن و مستثنیات است به صورت معمول یک سر پرونده سازمان منابع طبیعی است و طرف دیگر شخص حقیقی یا حقوقی است که برای تشخیص اراضی ملی از اراضی با سابقه کشاورزی و احیا نیاز به نظر کارشناس نقشه برداری دارد که بر اساس ۲۴ اصل می توان اراضی عادی را از اراضی ملی تفکیک نمود که در ادامه این ۲۴ اصل را با هم بررسی خواهیم کرد تا به وسیله آن را از سازمان منابع طبیعی پس گرفت که عبارتند از:

با توجه به ماده ۲ و ۵۶ قانون ملی شدن اراضی و جنگل ها، اگر در مهلت تعیین شده از آگهی روزنامه منتشر شده برای ملی شدن زمین، هیچ گونه اعتراضی از جانب مردم صورت نگیرد زمین مورد نظر بعد از اتمام مهلت قانونی مصادره و مالکیت شخصی آن باطل تلقی شده و به نام دولت مالکیت آن در می آید اما می توان با استفاده از نقشه هوایی و عکس هوایی در دهه ۳۰ و ۴۰ با اثبات کشت و کار آن را از دولت باز پس گرفت.
در صورتی که زمین مورد نظر از شیب استاندارد و خاکی حاصلخیز برخوردار باشد اما به مدت زمان طولانی هیچگونه کشت و کاری در آن صورت نگرفته باشد و در نتیجه باعث از بین رفتن آثار کشاورزی در آن شده باشد می توان با استفاده از استریوسکوپ بتوان اثبات کرد که در زمانی مورد کشت و کار قرار گرفته است در شمار اراضی ملی جای نخواهد گرفت.
در صورتی که موقعیت و وضعیت محلی که زمین در آن قرار دارد به گونه ای باشد که نتوان به آن مرتع و چراگاه نامید، می توان این زمین را در شمار مستثنیات قرار داد.
در صورتی که در زمین مورد نظر آثار شخم، کرت بندی، قطعه بندی، بیجه بندی، شیار و… به همراه نشانی از خاک مزروعی مشاهده گردد.
در صورتی که بخشی از اراضی مورد نظر، نشانه ای از وجود خرمن گاه ها دیده شود، در شمار اراضی ملی قرار نمی گیرد. چرا که در گذشته از این سبک اراضی که به دلیل قرار گرفتن در مکان های بلند و با ارتفاع زیاد ساخته می شدند تا از آن برای جداسازی کاه از دانه به وسیله ورزش باد استفاده می کردند.
در صورتی که زمین مزبور با توجه به عکس های هوایی و ابزار استریوسکوپ نشانی از احیا در گذشته مشاهده شود در شمار اراضی ملی قرار نمی گیرد البته این اصل بر اساس اینکه کارشناس نقشه برداری دارای سابقه فنی و مسلط به علم تفسیر عکس هوایی باشد قابل اثبات می باشد.
اگر زمین مزبور مطابق با نقشه های هوایی منابع طبیعی و بر اساس تصاویر هوایی ترسیم شده باشند و در قسمت زرد رنگ یا اراضی کشاورزی واقع شده باشند در شمار اراضی ملی قرار نخواهند گرفت. البته خاطر نشان می سازد که اگر اراضی احیا شده دیم باشند و در قسمت سفید رنگ اراضی ملی در نقشه هوایی مشخص و معین شده باشند.
در صورتی که آثار وجود راه در دیمزارها دیده شود که نشان از کشت و کار در گذشته را به نمایش بگذارد در صورتی که در حال حاضر اراضی متروکه به نظر رسند.
در صورت وجود درختانی تنومند و سالمند نشان از وجود باغ دیم یا در اراضی شیب دار به احیای باغ اشاره داشته باشد.
در صورت وجود پوشش گیاهی ناشی از کشت و کار پدیدار شده باشد.
در صورتی که در پوشش گیاهی، گیاهان مرتعی با عمر چندین ساله و دیگر گونه های مرتعی وجود نداشته باشد.
در صورتی که در اراضی سیستم استحصال آب موجود باشد که نشان دهنده استفاده از آن برای آبیاری محصولات در فصل بهاره موجود باشد.
در صورت وجود هرگونه ابنیه قدیمی و سنتی برای استفاده از اراضی به منظور کشاورزی و دیگر مصارف مختلف همانند آب انبار، خانه باغ، محل نگهداری دام و… وجود داشته باشد.
در صورت وجود جوی آب در بالادست که آب به آنها سوار می شده است در شمار اراضی احیا شده قرار می گیرند اما اگر امکان سوار شدن آب در آن اراضی وجود نداشته در شمار اراضی موات به شمار می آیند.
در صورت موجود بودن درختان تنومند و سالمند در اطراف اراضی و در مسیر جوی آب موجود باشند.
در صورت موجود بودن هرگونه آب چشمه و قنات که نشان از رسیدن آب به اراضی دهد.
در صورتی که زمین تحجیز شده باشد به زبان ساده یعنی هر فعالیتی که منجر به احیا و بهره برداری از زمین شود همانند سنگ چینی، کندن نهر در اطراف زمین، توده کردن آنها و… را می توان اشاره کرد.
اگر اراضی آبی یا دیم زار دارای حق آبه مطابق با قانون یا عرف یا ثبت داشته باشند.
اگر زمین دارای شیب تند و نا ملایم نباشد و از آن به عنوان زمین دیم استفاده شده باشد.
در صورت وجود جوی آب که از آب رودخانه که در بالا دست منشعب شده باشد.
اگر زمین مورد نظر به لحاظ منطقه و عرف و آنچه در عمل مشاهده می شود نشانه ای از کشت و کار در آن دیده شود در شمار اراضی ملی قرار نمی گیرند.
اگر زمین مورد نظر در شمار اراضی روستایی یا منطقه روستا قرار داشته باشد اراضی ملی محسوب نمی شود.
اگر در زمین یا نزدیک آن یک منبع آب همچون چشمه، رودخانه و… وجود داشته باشد.
اگر زمین مورد نظر تسطیح شده باشد و آماده برای کشت و کار باشد در شمار اراضی ملی قرار نمی گیرد.

مراحل پس گرفتن زمین از منابع طبیعی توسط تیم حق گرا:

متقاضیان محترم می توانند با مراجعه به گروه حق گرا جهت حل مشکل مربوط به زمین های ملی اعلام شده اقدام نمایند.

مراحل انجام این کار در گروه حق گرا به شرح زیر است:

• ارسال موقعیت ملک توسط متقاضی و بررسی بر روی تصاویر هوایی.
  اعلام توسط کارشناسان مپ اسکیل
  سفارش تصاویر توسط متقاضی
  آماده سازی و تفسیر تصاویر توسط کارشناس
  ارائه گزارش مهر شده به تقاضای مشاوره مورد نیاز.

در مقاله سعی شده به صورت خلاصه تمام موارد مورد نیاز گفته شود اما اگر نیاز به مشاوره بیشتر و تعیین کارشناس داشتید می توانید با شماره  ۰۹۱۹۹۰۷۵۹۶۶ تماس حاصل نمایید.
سوالات متداول شما درباره اراضی ملی و طبیعی:

نحوه پس گرفتن زمین از منابع طبیعی چگونه است؟

اصلی ترین اقدام در پس گرفتن زمین از منابع طبیعی تهیه تصاویر هوایی و تفسیر آن توسط کارشناس دادگستری است.

اراضی منابع ملی چیست؟

اراضی ملی یا زمین های منابع ملی به آن دسته از زمین هایی گفته میشود که مالکیت شخصی ندارد.
برای دریافت زمین از منابع طبیعی آثاری در تصویر باید دیده شود؟

آثار تصرفات انسانی از جمله زمین کشاورزی ، شالیکاری، باغ ،آثار شخم ، ساختمان و … باید توسط کارشناس دیده شود.

تفاوت اراضی ملی و موات چیست؟

ممکن است فردی قصد خرید ملکی را داشته باشد که این ملک یا جزو اراضی ملی یا موات باشد. در اینجا این فرد برای برای اینکه بهترین خرید را داشته باشد لازم است تفاوت اراضی ملی با موات را بداند. به طور کلی اراضی ملی املاکی خارج از محدوده شهری هستند که متعلق به منابع طبیعی باشد. اما اراضی موات زمین‌هایی هستند که نه الان و نه در گذشته مورد استفاده قرار نگرفته‌اند.

اما آنچه که هدف است دانستن فرق این دو می‌باشد که قاعدتا بسته به تعدد قوانین و تنوع کمیسیون‌ها مشخص خواهد شد.

در این مطلب سعی شده تا در حد امکان به زبان ساده و بیان شیوا به توضیح و تعریف اراضی موات و اراضی ملی و تفاوت آن‌ها پرداخته شود لذا اگر ابهام یا سوالی پیش آمد می‌توانید در ذیل همین مطلب سوال خود را بپرسید و در سریع ترین زمان پاسخ خود را دریافت کنید.

انواع زمین

برای این که بدانیم چه زمینی اراضی ملی است و یا موات بهتر است ابتدا تعریفی از انواع اراضی در پس ذهن خود داشته باشیم.

انواع زمین از یک حیث تقسیم می‌شوند به :

زمین بایر
اراضی دایر
اراضی موات
اراضی ملی

تفاوت اراضی ملی و موات

زمین بایر

این گونه زمین‌ها سابقا توسط اشخاصی تحت استفاده قرار گرفته بودند منتهی به دلایلی دیگر مورد استفاده قرار نمی‌گیرند و بلااستفاده رها شده‌اند. حال ممکن است این عدم استفاده به دلایلی مانند اعراض و عدم بهره برداری موجه استفاده نم‌یشوند.

“نکته”

این که اگر مالک زمین عذر موجه برای عدم بهره برداری مثل بیماری داشته باشد حتی اگر بیش از ۵ سال هم باشد دیگر این زمین از جمله اراضی بایر محسوب نمی‌شود.

زمین دایر

این زمین‌ها سابقه عمران و آبادانی را دارا بوده و فی الحال نیز انسان‌ها روی آن دخل و تصرف داشته و کاربری ویژه آنان همچنان مستقر است.

مطابق با قانون زمین شهری مصوب ۱۳۶۶/۶/۲، در ماده ۱۵ این قانون گفته شده که اراضی و زمین‎‌‌های دایر به زمین‌هایی گفته می‌شود که احیا و آباد شده‌اند و در حال حاضر نیز دایر هستند و مالک آنها در حال بهره برداری از این زمین‌ها می‌باشد و به عبارت دیگر زمین دایر زمینی است که در آن عمران و آبادانی صورت گرفته و بهره برداری شده و اگر هم مزروعی است فی الحال نیز در آن کشت و زرع میشود.

اراضی ملی

برخی از زمین‌هایی که خارج از محدوده شهرها قرار دارند و متعلق به منابع طبیعی می‌باشند و زمین‌هایی که در فضای داخلی طراحی شده اند متعلق به سازمان شهرسازی و مسکن هستند. اراضی ملی شامل جنگل‌ها، مراتع، بیشه زارهای طبیعی می‌شود. ( ماده ۱ تصویب نامه قانونی ملی شدن جنگل ها و مراتع)

حال بهتر است به تفاوت اراضی ملی و موات بپردازیم

اراضی موات

اراضی موات به اراضی گفته می‌شود که هیچ مالکی ندارند و هیچ استفاده از آنها نمی‌شود. در واقع اراضی موات هیچ وقت مالکی نداشته‌ند و به ملکیت کسی در نیامده‌اند. اراضی موات اراضی هستند که هیچ سابقه احیا ندارند و اگر هم دارند کسی از سابقه احیای آنها خبر ندارد. همچنین اراضی موات معمولا در حومه شهر یا روستا قرار ندارند.

تفاوت اراضی ملی و موات

همانطور که قبلا هم گفته شد تشخیص این تفاوت بسته به قوانین و آئین نامه‌های کمیسیون‌ها دارد تا بدانید کدام زمین ها ملی و یا احیا شده هستند. البته روش‌هایی نیز جهت تشخیص این تفاوت وجود و شما کمک می‌کند تا تفاوت اراضی ملی و موات رو به خوبی تشخیص داده و دقت لازم را دارا باشید:

در وهله اول توجه به امکان زراعت در آن و کشت و کار در آن نشان از ملی بودن آن زمین دارد. در واقع زمین‌هایی که در حیطه روستا قرار دارند و یا مزروعه هستند ملی می‌باشند. به علاوه زمین‌هایی که در حدود چشمه و یا بستر رودخانه ها قرار دارند.

پس یکی از نکات و موارد مهمی که تمییز بین اراضی ملی و موات است قابلیت کشت زمین است که نشان می‌دهد زمین موات نیست و ملی می‌باشد. مورد بعدی برای تشخیص اراضی ملی از موات این است که اگر در روی نقشه هوایی زمین به رنگ زرد باشد یعنی قابلیت زراعت دارد و ملی میباشد.

نتیجه گیری

اراضی موات دچار تحولی شده اند که ناشی از تصویب قوانینی است که بعد قانون مدنی به تصویب رسیده اند؛ به این شکل که آن را از وضعیتی که هر کسی می توانست با زنده کردن زمین صاحب آن بشود درآورده و آن را مختص به دولت دانسته است.

برای آشنایی با جزئیات مقررات مربوطه و طرح مسئله حقوقی خود می توانید از دانش وکلای متخصص گروه وکلای  حق گرا و مشاوران این موسسه استفاده کنید.

[WD_Button id=3117]

سوالات متداول

اراضی موات چیست؟

زمین هایی که در آن ها آبادانی و کشت و زرع وجود ندارد را موات می گویند.

اراضی موات در قانون مدنی چگونه است؟

در قانون مدنی از مصادیق اموال مباح قرار گرفته که گفتیم طبق قوانین جدید از اموال مشترک به حساب می آید.

اراضی موات در چه قوانینی مورد اشاره قرار گرفته اند؟

به جز قانون مدنی قوانینی مثل قانون لغو مالکیت اراضی موات و قانون زمین شهری به این موضوع اشاره کرده اند